Barok we Francji przypada na okres panowania Ludwika XIII i Ludwika XIV - Króla Słońce. Są to czasy centralizacji władzy, absolutyzmu, który osiągnął apogeum za Ludwika XIV, pomyślności gospodarczej Francji i wzrostu jej znaczenia na arenie międzynarodowej. Ukształtowany już za Karola VIII i Franciszka I mecenat dworski teraz uległ jeszcze utrwaleniu i nabrał niespotykanego dotąd rozmachu, zwłaszcza dzięki Ludwikowi XIV. Król stworzył odpowiednią oprawę zewnętrzną dla swych absolutystycznych rządów, potrzebował więc artystów i dzieł sztuki uświetniających każdą chwilę jego życia, otaczających jego osobę blaskiem zewnętrznego, materialnego splendoru. Dzięki za-krojonemu na szeroką skalę królewskiemu mecenatowi, dwór stał się ogniskiem sztuki, krytyki i wyrobionego smaku artystycznego - na miarę dotąd w historii niespotykaną. Urzeczywistnienie wielkich przedsięwzięć budowlanych, niebywały rozkwit sztuk dekoratorskich były możliwe dzięki reformom Colberta, dążącego do wzbogacenia kraju przez uprzemysłowienie. Z jego inicjatywy powstały Manufaktury Królewskie -wielkie warsztaty rzemieślnicze produkujące meble, gobeliny, lustra, tkaniny obiciowe i wszelkie przedmioty przemysłu artystycznego.